Okuduğunuz güzel bir kitabın filmi vizyona girdiğinde sinemaya koşarsınız, çıkışta ise büyük bir hayal kırıklığı yaşarsınız (oysa ki, kitabı okurken filmi siz zihninizde yönetmişsinizdir.)

olay budur işte. bence bütün yazıyı silin ve sadece bu alıntı kalsın yeter :)

Ayrıca neden yüzümü eskiteyim?.. Sıradan birisi olarak yazıyorum. Asla da öenmli birisi olma istemiyorum. Balık ekmek yerken, sakallı kotlu halimle suratım asık denizi izlerken, halk nasıl yaşıyorsa onlarla ter içinde otobüslerle gezerken millet istediğinde bana küfredebilirken ben sıradan bir insanım.

Ama videoblogu öne çıkarırsam diyelim 2 sene sonra artık yolda yürürken gözlerin takıldığı huzursuz bir yaşama yelken açtım demektir.

Son zamanlarda gördüğüm gibi sen dünyanın en iyi işini yapma çabasında olsan da kendini bilmez bir kitle ya da kendini bilir ama seni bilmez bir kitle doğrudan hedef gibi görebiliyor.

Devamına gelince video blogu diyelim röportaj değil de ders anlatımı yaptık. Kaç kişi hiç kıpırdamadan 20 dk webde duruyor. Ben 10 dk da bıkıp diğer sayfaya geçiyorum ve dinlemeye başlıyorum. Sesle devam ediyorum.

Bir adım ötesi de şu. Yazılı dökümanı kaybeden uygarlıklar beyinsel kabiliyetlerini de kaybediyorlar. Sadece beynin görsel merkezlerini aktif eden bir uygarlık göremediği soyut şeylerin tümünü kaybediyor.

Tıpkı T-Rex dinazorlar gibi. Harekete dönüp saldıran bir beyin. Jurassic Park’ı düşünün. Artık hayal edemeyn bir insan topluluğu. Korkunç.

Sadece gören ve işiten bir beyin. Şimdi eminim bu söylediğimi de iddialı bulacak bir ekip çıkacaktır. Eh Internetin doğası bu hırçın yüzeysel ve fazla düşünemeyen bir insan beyni profili….

Sonuna kadar yazılı blog :)