Şu durağan ve olabildiğince asosyal bir nesne olan bilgisayarın ağ üzerinde düşünceleri paylaşmanın, tartışmanın en etkili yollarından biri de blog siteleri ile yarattığı sosyal ilişkiler insanların duygularının ve diğer paylaşımlarının dışavurumunu ne güzel de sağlıyor.

Bu blog da benim için değerli. Nedenini kesin cümlelerle açıklayamam ama içtenliğine inanıyorum. Uzun süredir de fırsat buldukça takip ediyorum yazılarını. Teşekkürler paylaşımların için.

- Bu yazınla ilgili olarak da sana katıldığımı belirtmek istiyorum. Makaleyi daha önce de okumuştum.

- İnsanlar fotoğrafa başlayınca doğal sürecin bir aşaması olarak, gördüğü herşeyi çekmekle başlıyor. Akabinde ve detayında da bu iş acaba herşeyi çekmekle mi olur ki diye düşünüp yazılı ve görsel kaynaklara yönelince okuyor ve okuyor, daha çok fotoğraf izliyor ve okuyup izledikçe teknik, kadraj ve kompozisyon konularında daha seçiçi oluyor. Çevresinde fotoğrafa çok da elverişli olmayan bir ortam da var ise, artık çekeceği fotoğrafın fotoğraf kağıdında veya bilgisayar ekranında nasıl duracağını hayal ederek çektiği için daha az fotoğraf çekmeye başlıyor. Hatta foğraftan soğutabiliyor bile insanı bu durum. Lakin bu durgunluğun ardından eşik kültür ve bilgi seviyesine ulaşınca insan, işte o zaman yeni kareler kendilerini belli ediyor.

Ben de şu an çekecek pek birşey bulamama durumundayım. Umarım tıkakıp kalmam burada.

Fotoğrafı anlama sanatı ve felsefesi üzerine biraz daha derine inmek isteyenlere John Berger, Susan Sontag ve Çerkes Karadağ kitaplarını tavsiye ederim.

Görüşmek üzere