bırrrrrr

Ä°şin içinde Karadeniz olunca bir yorumda ben bulunmak istedim. Karadeniz insanının başkalığını ilk olarak Üniversiteyi kazanıp Ä°stanbulâ??un yolunu tuttuğumda evlerinde bir süre misafir olarak kalacağım yazlıktan komşumuz olan Orduâ??lu arkadaşımın ailesi beni tam bir yıl zorla evlerinde misafir etmişlerdi. Bizimki artık misafirlikten bile çıkmıştı arkadaşımla beraber bende fırça yiyor evin bir ferdi olarak sayılıyordum.

Ä°lk günler çok zordu lahana çorbası ve safi Karadeniz yemekleri ama sonradan halada bırakamadığım lezzetleri tattım. Ä°çten içe evden bir türlü ayrılmak istemiyordum. Ev tutacağım ama hep bir bahane onlarda işin farkın dalardı. Ama ben hayatımda Karadeniz insanı kadar misafirperver can dostu bir yöre insanı görmedim.

Hiç unutmuyorum televizyon sehpasının altı baya bir büyüktü ve orada orta boylarda içi dolu fındık çuvalı dururdu. Sadece ben yerdim her gün arkadaşıma fındık getir de yiyelim dediğimde ben bıktım kendin al demişti ben nasıl alırım çekinen bir yapıya sahibim dedim. Oda gidip televizyon izleyen ailesine Volkan buradan fındık almaya çekiniyor diye bağırmıştı. Çok utanmıştım sonra o çuvalı sadece ben fındık yediğim için yatağımın kenarına koymuş annesi gündüz akşam gelince dumur olmuştum.

Sonra yaz tatilini Antalyaâ??da ailemin yanında geçirirken arkadaşım aramıştı. Çok önemli bir olay olduğunu acil gelmem gerektiğini söyleyince kötü bir şey olduğunu sanarak ilk uçakla Ä°stanbulâ??a yanlarına dönmüştüm. Tam beş araba yani abi, amca, hala, teyze herkes beni bekliyordu Karadeniz tatili için. Sırf ayıp olur utanırım gelmem diye böyle bir yola başvurmuşlar. Yola çıkmadan da hala anne diye hitap ettiğim arkadaşımın annesi orda bol bol fındık yersin diye söyleyince kıpkırmızı olmuştum.

Ordu Mesudiyeâ??nin yolunu tuttuk. Güzel bir tatil geçirmiştim sayelerinde. Büyükte bir festival vardı yayla şenliği gibi dağda çadır kurmuştuk. Ben hayatımda o yörenin insanları kadar sıcak ilgi gösteren bir yer görmedim.

Sonraları Şehir tiyatroları ile birlikte birçok kere turneye gitmiştik. Çok güzel zamanlar yaşadım ben orada. Sizin yazınızı okuyunca hep o günlerim aklıma geldi. Bizde eşimle birlikte geçen dün ormanda yürüyüş yapıp fotoğraf çekmek için çıktığımda bir arsa alalım şöyle baya büyük bütün yiyeceklerimizi kendimiz üretelim, hayvanlara klasik müzik dinletip sakin bir hayat sürelim diye konuşmuştuk.

Metropol şehirlerde yaşamın çok sıkıntılı olmasından ve Türkiye özlemi artık fazla ağır bastığından sakin güzel bir sahil kasabası arıyoruz kendimize biz kararımızı verdik 3-4 yıl içinde sakinlik ve taze bir hayat bizim olacak. Umarım sizin ve değerli eşinizin istekleri kalbinize göre olur. Biraz uzun bir yorum oldu bunun için ayrıca özür dilerim.

Macahel, Camili, Maral, Efeler, Sahara, Pokut, Sal, Çat, Elevit, Trovit, Palovit, Amlakit, Gito, Ambarlı..

şeklinde sıralamışsın ama belki de önemlisi doğduğum yer olan Arhavi’yi saymamışsın, kesinlikle diğer yerlere nazaran çok daha güzel,çok daha yeşildir. Bir sonraki karadeniz turun yine artvine olursa, eğer gitmediysen arhaviye gitmeni kesinlikle tavsiye ederim..

Orda yaşamak konusunda dediklerine de aynen katılıyorum..

Sadece karadeniz değil güzel anadolum hangi köyüne bucağına kom’una gidersen git bu böyle malesef şehirlerimiz menfaat ilişkilerinden midir bilinmez insani ilişkilerimizi yozlaştırıyor.

Valla fırsatın varsa bırak git :) Temiz hava uzun yeşil yürüyüş mesafeleri insanın içindeki ateşi söndüren serin yaz yağmurları vb vb.

Sevgiler,Saygılar

Yorulmuyorum, erken kalkıyorum, yemekler farklı bir lezzetli, insanlar hakikaten çıkarsız, masraf yok, bir yere giderken yürümeye başlıyorsun bakıyorsun bir traktör geliyor, durması için bir selam vermen yeterli.

İnsanın İstanbula dönesi gelmiyor :(